İsimsiz yalnızlıklar..

bir gül olsun istedim ellerimde
gözlerimde yaş olmasın istedim
ama olmuyor.. Yalnız tek bir dakika bile yıllar gibi
gelip geçmiyor
sokaklar insanlarla dolu
fakat hepsi amaçsız
ve hepsi yalnız benim gibi..
isterimki, istanbul ağlamasın bir daha üzerime,
isterimki, ben gerdanından öperken istanbulun
gözyaşlarını tatmıyayım birdaha,
üzülmesin benimle…
yine her zamanki manzara..
tanıdık simalar.. ben, istanbul ve bir şişe günah..
her yudumumda günahımdan..
biraz daha anlıyorum kendimi..
Daha yeni tanışmış gibi..
Karanlıklardan açıyorum muhabbeti..
karanlık sevgilerden.. Kara sevdalardan..
sanki ilk defa dertleşir gibi..
hiç bir zaman efsaneleşmemiş ve hiç bir zaman efsaneleşmeyecek sevdalardan..
yine hüzün.. yine dumanlanmış zihinler..
dibine vuruyorum melankolizmin..
ve tekrarını izliyorum bulanık fikirlerin..
ve tekrardan lanetler okuyorum kendime.. aptallıklarım yüzünden,
haketmeyenlere olan inancım yüzünden..
tek suçlu benim.. buna inanıyorum..
İstanbul yine ağlıyor üzerime..
ve zifiri karanlıklardaki gök kuşağını..
kalbime resmetmekteyim..
Meşgülüm istanbul.. İşim var biraz..
Biliyorum. Kendini acemi bir konsimatris gibi hissediyorsun..
Her alkoliğe deva olmaya çalışmaktan sıkılıyorsun..
ben de senin gibiyim.. ergenlik çağı kadınlarına jigololuk..
başka bir işe yaradığımı sanmıyorum..
yada sen hissettirmiyorsun..
Üzgünüm istanbul.. Tanrı ile aramda bir aracı olmandan sıkıldım..
Artık nasıl olsa yalnızım.. Artık nasıl olsa yanacağım..
Niçin bu çaba.. Niçin beni kurtarmaya çalışıyorsun istanbul. Niçin?
Sende farkındasın.. kadınlar.. Kadınlarım..
AŞK kelimesinin her harfini sildirmişler ruhlarından..
artık umutsuz.. baharı beklemeye gerek yok…
Nasıl olsa açmayacak kardelenlerim ellerimde..
artık nasıl olsa romeo yudumladı zehrini..
nasıl olsa mutlak ölüm peşimizde artık..
ağlıyorum istanbul..Seninle ağlıyorum….
sebebini bilmiyorum fakat ağlıyorum..
sanki borçluymuşum gibi.. Gözyaşı dökmekten kendimi alı koyamıyorum..
bir tek onlara deva ol istedim..
biçare gönlüm senden medet umduysa namerdim İstanbul..
şehir manzaralarında vücüdünü kaybeden ruhlar için… af Dilerim senden..
Tek bir şanş ver onlara..
Sadece onlara..

Berk Beceren

Geçmişin Bitmeyen Hikayesi..

Ben seni dün gecelerimde kaybettim yarim,
Dün gecelerimde alevlenen şiirlerim yaktı sigaramı,
Kanattı kalbimi, yumdum gözlerimi
Boğdum kendimi dumanında ateşli gecelerin.
Ben seni dün gecelerimde kaybettim yarim,
Adını verdiğim kağıttan bir gemiyi
Son yolculuğuna uğurladım,
Kalbimin karanlıklarında.
Ve sonsuzluğu bekledim küllenen duygularımla
Dün gecelerimde yitip giden ömrüm ve ben
Şuuru açılmış kalplerin,
Anlık zevkler uğruna kahrolan hislerin derdini dinledik,
Şehvetle bakan gözlerin yalanlarını hissettik.
Ben seni dün gecelerimde kaybettim yarim
Adını kazırken canına son verdiğim canımı düşündüm,
Kan ağlayan gözlerle kendimden af diledim ama nafile
Sıcaklığını unuttuğum soğuk hayallerime lanet okudum.
Gözyaşlarım mürekkep oldu,
Kalemim ve ismin dans etti yine dün gece.
Ruhum kanadı yarim, ruhum kanadı.
İntiharlarım süsledi dün gecelerimi,
Sessiz ve yine sensiz ölümlerim.
Ben seni dün gecelerimde kaybettim yarim,
Dün gecelerimde sarıldım hayaline uyudum.
Dün geceden kalan kokun sinmiş ruhuma,
Sırf bu yüzden hala nefes alıyorum..

Berk Beceren

Bi’ adı yok..

Acımasız günlerden sonra ilk defa kalemimi elime alıyorum..
Ve zihnim de benimle bu sefer, Bu sefer başka..
Bu sefer kalbimle dertleşmiyorum. Bu sefer kalemimle dertleşiyorum.
Artık kişilik çatışmaları içinde biri değilim..
Çünkü ortada çatışıcak bi kişiliğim bile yok..
Kendimle kendimden bile yanlızım..
Büyümek böyle bişi işte, mutsuzsun ve mutlu olmak istemiyorsun..
Önem verdiğin şeyler bir bir kayboluyor gözünde…
Artık kimseler ilgilenmiyor seninle..
Çünkü artık bir kimse değilsin..
Bir kimse değilim..
Kafiyelerden yoksun ve soluk hislerime tercüman olan kalemim bile isteksiz bu sefer..
Artık mürekkebimi bulandıran ve buram buram alkol kokan göz yaşları yok..
Özledim onları..
Ama artık gözyaşlarım bile yok..
İşte o kadar yanlızım..
Aslında onlarda burda olsun istiyorum..
Ağlamaya çalışıyorum ve beceremiyorum..
Ne ruhum nede bedenim bunu kaldıracak kadar güçlü değil..
Hiç olmadı..
O hep sana anlattığım karanlık varya..
İşte artık o karanlığın içinde kaybolmuyorum..
Çünkü artık o karanlık benim..
Karanlığın kendisiyim..
Seni bana anlatıyorum..
Aslında daha önce anlatmışım…
Tekrar ediyorum..
Kanayan yaramsın kalbimde..
Ağlayan ruhumsun bedenimde..
Zihnimin ücra bi köşesinde..
Ölümün soğukluğusun nefesimde..
Bu soğukluk eziyor beni..
Bendeki seni..
Amaçsızca bakıyorum..
Düşünemiyor, karar veremiyorum..
Sıcaklığını hissetmek için…
Nefesimi sonsuza dek tutuyorum…

BerK Beceren

Hiç bilemezsin..

 
Beni benden alıp sana veren kalbim yanıyor
Hiç bilemezsin içimden geçenleri
Hani bugün baktın ya gözlerime, ruhum ölüyor
Hiç bilemezsin bendeki seni
Bir tek dudaklarını unutamam bu dünyada
O dudaklarından dökülen iki kelimeyi
Birde o beni sevişin, Nefesini içime çekişim
Yanamaz kalbim bu denli deyişim, kendi kendime
Kavuşamamak istiyorum bazen sana, anlamsızca
Senle bile özlüyorum seni, sebebsizce
Aşkın yakıyor ruhumu içten içe, gizlice..
Bitiyorum son satırlarımda, Gittikçe eriyorum
Göz yaşları döküyorum nedensizce
Ve şu an tekrar tekrar anlıyorum, seni sevmiyorum
Seni yaşıyorum, bilemezsin! Hiç bilemezsin..
Senin için kapıyorum gözlerimi,
Sırf senin için geri dönüyorum karanlıklarıma.
Sensizliği düşünüp hüzünleniyorum
Hüzünlenip kendimi satırlara vuruyorum.
Satırlarım beni bitiriyor, yavaş yavaş eriyorum.
Yazdıkça eksiliyorum kendimden. Yazdıkça artıyorum sende
Hatırladıkça seviniyorum yüzünü, hayellerimde.
Karanlıkda hafif belirgin bir silüet
Kırmızı hatlarıyle yüzünde bir tebessüm.
Seviyorum diyor seni, kocaman.
Parmağıma düşen buz gibi bir göz yaşı ile kendime geliyorum
Artık hiç şüphe etmiyorum kalbimdeki varlığından.
Yeniden satırlara aktarıyorum ruhumu
Sadece sen istedin diye sana yazıyorum
Damarlarımda oluk oluk ilerleyen bir zehirsin diye yazıyorum.
yazıyorum, üzülerek ve sevinerek
Bazende ağlayarak çiziyorum seni harflerle bir bir.
Yetmiyor, harfler, kelimeler kifayetsiz kalıyor..
ölüyor yavaş yavaş satırlarım tükeniyor..
Geçmişi okuyorum, hatıralarımdan seni çekip çıkayorum.
Ben senin bitmek bilmeyen cümlelerine malzeme olmak istiyorum
tıpkı senin gibi.. Aniden! Hiç bilemezsin!

Berk Beceren

Aniden

hani durup beklersin ya birşeyler söylemek için
aslında sonunuda bilmessin kurduğun cümlenin
konuştukça uzar gider cümle
bitmek bilmez
içinde o kadar mutlu edici sözcükler vardır ki tutamazsın kendini
o bitmek bilmeyen cümleleri kuran adama aşkla bağlanırsın
seversin onu
bitmek bilmeyen cümlelerine malzeme olmak istersin
hatta öyle birşey ki olursun
seni cümlesinin her kelimesinde kullanır
istemsiz bile olsa yapar
çünkü onda sen sende o vardır
aslında cümle bir yerde biter
ama tatlı tatlı devam eder noktadan virgülden soru işaretinden ve dahası olan birsürü işaretten sonra
her kelimeyi söylediğinde dudaklarının farklı kımıldaması ilgini çeker bir zaman sonra
sonrasında artık anlarsın
sezersin söyleyeceği tüm kelimeleri
ve artık aynı düşünceleri dile getirirsiniz
sevdiğinizi aynı anda söylersiniz belki
belkide saçma sapan bir konuda aynı düşünceyi beyan edersiniz
hala anlamadınız mı?
siz birbirniz için yaratılmışsınız
aslında sonu olan cümlelerde kursanız
siz sonsuz olan bir bütünsünüz artık
size kimse yardım edemez
çünkü size ancak siz yardım edebilirsiniz
bize ancak birbirmiz yardım edebiliriz….

                                                                                  Müge Tambulut

Seninle yaşanmış sensiz anılarım

Hani demiştim ya sana anlatıcak anılarım var..
Seninle yaşanmış sensiz anılarım..
Ben sana her gece şiirler yazdım sevgilim..
Her gece şiirler okudum sana..
Mısralarını tamamlayamadan unuttuğum şiirler..
Hiç bitmeyen şiirler yazdım sana..
Her gece uykudan önce sen girdin gözlerime..
Zifiri karanlıkda, odamda bi hayalettin benim için..
Sen olsanda yokdun, sen olmasanda vardın benim için her gece..
Her gece kabuslarımdaydın..
Seni sana anlattım kabuslarımda.. Seni sana..
Ben seninle, sensizdim kabuslarımda..
Dün gece uyandığımda göremedim seni yanımda..
Seni göremeyince geri döndüm o acı dolu karanlıklarıma..
Çünkü sen orda hep vardın.. Bazen yanımdaydın, bazen uzaklarda..
Ben her gece kabuslarımda, senin için canımı verdim defalarca..
Seni kaybettim ben her gece kabuslarımda..
Ben her gece kabuslarımda, kayboldum gözlerinde umutsuzca..
Kurban verdim ben bu bedeni sana her gece kabuslarımda..
O kocaman gözlerinin sonsuz karanlığına tutsak oldum..
O küçücük dudaklarından dökülücek iki kelimeye zincirledim ruhumu..
Ben her gece bir şarap şişesi buldum kalbimde sevgilim..
Her gece yudum yudum okudum seni.. Satır satır içtim..
Ben her gece şişedeki notun noktalarını doldurmaya çalışdım..
Ama ben hiç bi zaman beceremedim boşlukları doldurmayı senin gibi..
Kimi zaman hayretler ettim sana..
Ben kalbimi söküp sana vermemek için kendimle savaşırken,
Ben gözlerine bakmadan durabilmek için çabalarken,
Ben tenine dokunmadan yaşamaya çalışırken,
Sen nasıl dayanabiliyosun? Hayret ettim..
Benim gibi birini nasıl sevebildin hayret ettim..
Ah bi anlatabilsem içimden geçenleri..
Ah bi söküp uzatabilsem kalbimi sana..
Oku işte hepsi burda diyebilsem..
Bide bunları yüzüne söyliyebilsem..
Her gece.. Her gece yaşadım bunları..
Kabuslarımda yaşadım.. Dün gecelerimde yaşadım..
Seni sensiz yaşadım ben her gece..
Ben her sabah senin kokunla uyandım..
Her sabah terketti beni hayaletin..
Ve her gece geri döndü bana..
Seni senleyken bile özledim..
Seni düşündüm ben yine dün gece..
Kırmızımı düşündüm.. İçimdeki karanlığı düşündüm..
Sonra dönüp geçmişe baktım..
Her seferinde daha güzel bi ilişki yaşatıyor hayat bana..
Hep daha iyi biri çıkıo karşıma..
Ben daha iyisini değil, seni istiyorum ama..
Siyahından kırmızısına…

Berk Beceren

Şiirbaz nedir?..

Blog’uma ilk yazımda bunu seçtim. Şiirbaz nedir onu anlatıcam. Öncelikle şiirbaz ile şair aynı şey değildir. Şair nedir? Şair şiir yazan adamdır. Adam gibi şiir yazan adamdır ama. Edebi olarak bir sanat icra ederken içini de öyle bir doldururki.. Ama şiirbaz bakmaz işin edebi kısmına. Alır kalemi anlatır hayatı. Ne kafiye olur bazen, ne redif. Edebi olarak belki zerre değeri yoktur ama sonuçta ortaya çıkan yine şiir midir? Evet şiirdir. İşte şiirbaz budur. Şair olmak beceri ister. Şiirbaz olmak bir kağıt, bir kalem..